„The Medium” to horror psychologiczny, który zabiera widzów w mroczną podróż na pogranicze świata żywych i nadprzyrodzonych sił. W tym artykule przyglądam się temu, co wyróżnia film, jak buduje napięcie i czy jego pełne niepokoju sceny rzeczywiście są przeznaczone dla widzów o mocnych nerwach. Sprawdzam też, czy warto dać mu szansę, nawet jeśli na co dzień unikacie horrorów.
Wcielam się w Marianne, medium, która przybywa do opuszczonego hotelu Niwa, by odkryć źródło swoich mocy i rozwikłać tajemnicę tragedii sprzed lat. Eksploruję dwa światy: zrujnowaną rzeczywistość fizyczną oraz jej duchowe odbicie, odsłaniające skrywane emocje i echa przeszłości. W wybranych scenach prowadzę Marianne w obu wymiarach jednocześnie, dlatego muszę śledzić dwa obrazy i planować ruchy, by pokonywać przeszkody po każdej stronie.

Rozgrywka toczy się spokojnie i liniowo. Zamiast walki czekają na mnie zagadki, poszukiwanie wskazówek oraz krótkie sekwencje skradankowe. Nadnaturalne zdolności Marianne pozwalają dostrzegać ukryte ślady, przechodzić między światami i używać przedmiotów dostępnych tylko w jednym z nich. Jednym z zagrożeń jest The Maw — potwór zrodzony z tragedii, którego spotkania budują napięcie, ale nie prowadzą do typowych walk z bossem. Przygodę ukończę zwykle w 6–8 godzin, choć dokładne przeszukiwanie lokacji może ją wydłużyć.
Każdy krok w zaświatach zmienia los zniszczonego hotelu
Podwójny świat wpływa na rozgrywkę, a nie tylko na wygląd gry: czynność wykonana w zaświatach może zmienić sytuację w świecie fizycznym. Sterowanie Marianne w obu wymiarach wymaga uwagi, zaś kontrast między ruinami hotelu a niepokojącym odbiciem podkreśla atmosferę psychologicznego horroru. Klimat dopełnia muzyka Arkadiusza Reikowskiego i Akiry Yamaoki. Historia porusza temat traumy, żalu i sekretów, które stopniowo odkrywam. Zamiast częstych starć gra stawia na eksplorację, napięcie i niepewność, dlatego przypomina powolny thriller bardziej niż horror pełen akcji.
| Dane | Szczegóły |
|---|---|
| Premiera | 28.01.2021 |
| Miejsce akcji | Hotel Niwa |
| Bohaterka | Marianna — medium |
| Światy | 2: fizyczny i duchowy |
| Średnia ocen | Xbox: 72/100 · PC: 75/100 |
| Liczba recenzji | 53 |
| Czas gry | 6–8 godz. · nawet 12 godz. |
| Obsada | Weronika Rosati · Marcin Dorociński |
| Studio | Bloober Team |
Hotel Niwa skrywa tajemnicę narodzoną z traumy i tragedii
W opuszczonym hotelu Niwa od razu wyczuwam obecność tragedii. Każdy korytarz kryje ślady przeszłości, a tajemnica miejsca splata się z niezwykłymi zdolnościami Marianne — medium nawiedzanej przez wizje.

Dzięki jej mocom oglądam Niwę w dwóch wymiarach: w świecie fizycznym dostrzegam zniszczone wnętrza, a w duchowym — skrywane emocje, sekrety i koszmary. Zdolności Marianne pomagają rozwiązywać zagadki, jednak nie chronią przed The Maw. Ten potwór narodził się z niewyobrażalnej tragedii i przypomina, że przeszłość hotelu nadal zagraża żywym.
Hotel zachował echo bólu, który nie przemija
Historia opowiada nie tylko o strachu, lecz także o żalu i traumie, które na długo kształtują bohaterów. Krakowskie Bloober Team stworzyło psychologiczny horror z perspektywy trzeciej osoby, wykorzystując podwójną rzeczywistość jako główny motyw. Klimat budują muzyka Arkadiusza Reikowskiego i Akiry Yamaoki oraz udział Weroniki Rosati i Marcina Dorocińskiego w polskiej wersji projektu. Wraz z odkrywaniem kolejnych fragmentów historii rozumiem, że koszmar nie narodził się w ruinach — hotel jedynie zachował jego echo.
Najważniejsze elementy historii i klimatu gry to:
- opuszczony hotel Niwa i jego tragiczna przeszłość,
- podwójna rzeczywistość — fizyczna i duchowa,
- zdolności medium Marianne oraz zagrożenie ze strony The Maw,
- motywy żalu, traumy i koszmarów,
- muzyka Arkadiusza Reikowskiego i Akiry Yamaoki.
Psychologiczny horror czy powolny thriller? Krytycy dzielą się w ocenach
„The Medium” krakowskiego studia Bloober Team buduje niepokój zamiast straszyć co kilka minut. Wcielam się w Marianne, medium nawiedzaną wizjami, i trafiam do opuszczonego hotelu Niwa. Tam przeszłość łączy się z tajemnicą jej zdolności, a ruiny skrywają sekrety pełnego żalu, traumy i koszmarów świata duchowego po tragedii.
Najciekawszy pomysł gry polega na równoczesnym prowadzeniu Marianne przez dwie rzeczywistości. Widać je czasem obok siebie, a różnice między nimi pomagają rozwiązywać zagadki i omijać zagrożenia. Bohaterce zagraża także The Maw, istota zrodzona z tragedii; jej spotkania mają przytłaczać, a nie sprawdzać umiejętności walki. Nastrój wzmacniają muzyka Akiry Yamaoki i Arkadiusza Reikowskiego oraz występy Weroniki Rosati i Marcina Dorocińskiego, którzy użyczyli postaciom wyglądu i ruchów.
Krytycy różnili się w ocenie, czy „The Medium” to przede wszystkim psychologiczny horror, czy powolny thriller. Na podstawie 53 recenzji gra zdobyła średnio 72/100 na Xboksie i 75/100 na PC. Oceny wahały się od 3/10 w GAMINGbible do 5/5 w The Gamer. PC Gamer przyznał 92/100, GameSpot 9/10, a Guardian 2/5 — tak duża rozbieżność pokazuje, jak różnie odbierano grę.
Mroczny hotel i dwie rzeczywistości tworzą historię, która zostaje w głowie
Spokojne tempo przypadło mi do gustu, choć rozumiem zarzuty o liniowość i niewykorzystane pomysły. Część recenzentów chwaliła atmosferę hotelu, dwa światy i zapadającą w pamięć historię; inni wskazywali na pustkę, niejasne wątki i nierówne napięcie. EGM oceniło grę na 4/5, VG24/7 i VGC na 3/5, a Jeuxvideo.com na 14/20.
Jeśli szukasz ciągłej akcji, trudnych walk z bossami lub częstych nagłych strachów, ta gra może cię rozczarować. Zwykle szacowano czas przejścia na 6–8 godzin, choć jeden z recenzentów spędził w niej 12 godzin i uznał, że historia się dłuży. Mnie najbardziej przekonują mroczny hotel, kontrast dwóch światów i opowieść o traumie. „The Medium” nie trafi do każdego miłośnika horrorów, ale jako niespieszny thriller psychologiczny ma wyrazisty charakter.
Ciekawostka: „The Medium” wykorzystuje podzielony ekran, by pokazywać oba światy jednocześnie — to nie tylko efekt wizualny, ale też sposób na rozwiązywanie zagadek i budowanie napięcia.
Weronika Rosati i Marcin Dorociński o aktorstwie w mrocznym świecie Bloober Team
Gdy myślę o aktorstwie w grach, wracam do „The Medium” krakowskiego Bloober Team. W tej mrocznej historii Marianne, medium, przemierza świat rzeczywisty i duchowy. Weronika Rosati nadała jej ruch, mimikę i energię, a Marcin Dorociński wcielił się w tajemniczą postać, której rolę twórcy długo ukrywali.
Rosati przyjęła rolę ze względu na oryginalny, wysublimowany klimat gry. Nie miała filmowych podpórek — kostiumów, makijażu, dekoracji ani partnerów na planie — więc budowała świat historii wyobraźnią i wykonywała precyzyjne zadania zespołu. Chciała, by Marianne pozostała kobieca, odważna i silna, bez przypisywania jej na siłę cudzych cech.
Dorociński nie ograniczył się do nagrania głosu. Podczas sesji motion capture czujniki rejestrowały ruch jego ciała, a osobna sesja skupiała się na mimice. Aktor podkreślał, że praca wymagała powtarzalności i pełnego zaangażowania fizycznego. Wcześniejszy dubbing w „Mass Effect” i „Call of Duty: Infinite Warfare” nie przygotował go na tak angażujące zadanie. Retro stylizacja postaci, zwłaszcza staromodny wąs, przywodziła mu na myśl „Jacka Stronga” i jego atmosferę tajemnicy.
Gdy aktorstwo spotyka mrok i podwójną rzeczywistość
Marianne bada opuszczony hotel Niwa, odkrywa źródło swoich nadnaturalnych mocy, rozwiązuje zagadki i mierzy się z The Maw — potworem zrodzonym z tragedii. Dorociński nazwał udział w projekcie doświadczeniem „trójwymiarowym, a może nawet pięciowymiarowym”, bo po raz pierwszy użyczył postaci nie tylko głosu, lecz także ciała i ekspresji. Z kolei Rosati podkreślała, że dokładny opis bohaterki i jasna wizja Bloober Team ułatwiły jej pracę, która wymagała technicznej precyzji, a nie improwizacji.

„The Medium” łączy horror psychologiczny, perspektywę trzecioosobową i mechanikę dwóch światów. Muzykę skomponowali Arkadiusz Reikowski i Akira Yamaoka. Gra zadebiutowała na PC oraz Xbox Series X/S w styczniu 2021 roku i trafiła do Xbox Game Passa. Recenzenci wystawili jej różne oceny: średnia z 53 opinii wyniosła 72/100 na Xboksie i 75/100 na PC. Chwalili atmosferę i odważny pomysł, ale krytykowali liniową rozgrywkę, wolne tempo i niewykorzystany potencjał historii.
Najciekawsze w tej współpracy jest dla mnie to, jak aktorstwo zmienia się, gdy zamiast planu filmowego pojawiają się czujniki, pusta przestrzeń i świat, który trzeba sobie wyobrazić. Rosati i Dorociński pracowali na różne sposoby, lecz oboje zaufali wizji twórców i własnej ekspresji. Dzięki temu mrok Niwy tworzą nie tylko potwory, ale też emocje, trauma i tajemnice, które Marianne próbuje rozwikłać.










